obscurissimam

Discretiva

obscurissimam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrissimam	casus accusativus singularis · genus femininum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.skuːˈris.si.mam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·ris·si·mam — morphologica: obscur-issim-am

Loci

Aulus Gellius ca. 130-180

Aurelius Augustinus Hipponensis 354–430

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Primus autem hoc sapientissimus ille et antiquissimus poetarum dixit hisce versibus:

Ὤ πόποι, οἷον δή νυ θεοὺς βροτοὶ αἰτιόωνται.

ἐξ ἡμέων γάρ φασι κάκ' ἔμμεναι· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ

σφῆισιν ἀτασθαλίηισιν ὑπὲρ μόρον ἄλγε' ἔχουσιν.

Itaque M. Cicero, in libro quem De Fato conscripsit, cum quaestionem istam diceret  obscurissimam  esse et inplicatissimam, Chrysippum quoque philosophum non expedisse se in ea ait his verbis: “Chrysippus aestuans laboransque quonam hoc modo explicet, et fato omnia fieri et esse aliquid in nobis, intricatur.” —Noctes Atticae A. Gellii

Latinitas postclassica

saec. IV.

• His ita pro meo modulo pertractatis atque discussis, quaestionem tamen de coniugiis  obscurissimam  et implicatissimam esse non nescio. Nec audeo profiteri omnes sinus eius, vel in hoc opere, vel in alio me adhuc explicasse, vel iam posse, si urgear, explicare. Illud autem unde me itidem in alia scheda consulendum existimasti, seorsum etiam ego enodare curarem, si mihi aliud quam tibi visum est, videretur: cum vero eadem sit etiam nostra sententia, non hinc opus est diutius disputare. —De coniugiis adulterinis Augustini