obscurissimae

Discretiva

obscurissimae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrissimae	casus genitivus singularis · genus femininum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)
obscūrissimae	casus dativus singularis · genus femininum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)
obscūrissimae	casus nominativus pluralis · genus femininum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)
obscūrissimae	casus vocativus pluralis · genus femininum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.skuːˈris.si.mae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·ris·si·mae — morphologica: obscur-issim-ae

Loci

P. Cornelius Tacitus 55–117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• Lepida ludorum diebus qui cognitionem intervenerant theatrum cum claris feminis ingressa, lamentatione flebili maiores suos ciens ipsumque Pompeium, cuius ea monimenta et adstantes imagines visebantur, tantum misericordiae permovit ut effusi in lacrimas saeva et detestanda Quirinio clamitarent, cuius senectae atque orbitati et  obscurissimae  domui destinata quondam uxor L. Caesari ac divo Augusto nurus dederetur. —Annales P. Cornelii Taciti