obscurissima

Discretiva

obscurissima dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

obscūrissima

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrissima	casus nominativus singularis · genus femininum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)
obscūrissima	casus vocativus singularis · genus femininum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)
obscūrissima	casus nominativus pluralis · genus neutrum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)
obscūrissima	casus accusativus pluralis · genus neutrum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)
obscūrissima	casus vocativus pluralis · genus neutrum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.skuːˈris.si.ma/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·ris·si·ma — morphologica: obscur-issim-a

obscūrissimā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrissimā	casus ablativus singularis · genus femininum	adiectivi obscūrissimus (obscūrus superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.skuːˈris.si.maː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·ris·si·mā — morphologica: obscur-issim-a

Loci

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Eas leges cum Sex. Caecilius, inquisitis exploratisque multarum urbium legibus, eleganti atque absoluta brevitate verborum scriptas diceret, “Sit,” inquit, “hoc” Favorinus, “in pleraque earum legum parte ita uti dicis; non enim minus cupide tabulas istas duodecim legi quam illos duodecim libros Platonis De Legibus. Sed quaedam istic esse animadvertuntur aut  obscurissima  aut durissima aut lenia contra nimis et remissa aut nequaquam ita, ut scriptum est, consistentia.” —Noctes Atticae A. Gellii