obscurior

Discretiva

obscurior dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrior	casus nominativus singularis · genus masculinum	adiectivi obscūrior (obscūrus comparativus)
obscūrior	casus vocativus singularis · genus masculinum	adiectivi obscūrior (obscūrus comparativus)
obscūrior	casus nominativus singularis · genus femininum	adiectivi obscūrior (obscūrus comparativus)
obscūrior	casus vocativus singularis · genus femininum	adiectivi obscūrior (obscūrus comparativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /obˈskuːri.or/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·ri·or — morphologica: obscur-ior

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Sextus Iulius Frontinus ca. 40-103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Nec ego nunc ipse aliquid adferam melius. Ut enim modo dixi, omnibus fere in rebus, sed maxime in physicis, quid non sit, citius, quam quid sit, dixerim. Roges me, quid aut quale sit deus: auctore utar Simonide, de quo cum quaesivisset hoc idem tyrannus Hiero, deliberandi sibi unum diem postulavit; cum idem ex eo postridie quaereret, biduum petivit; cum saepius duplicaret numerum dierum admiransque Hiero requireret, cur ita faceret, “Quia, quanto diutius considero,” inquit “tanto mihi spes videtur  obscurior ”. —De natura deorum Ciceronis

saec. I.  (ca. 97 p.C.n.)

• Ideoque cum sincera in urbem proprio rivo perveniret, in urbe miscebatur cum Anione novo, ut confusione facta et conceptio earum et erogatio esset  obscurior . —De aquaeductu urbis Romae Frontini