obscuratis

Discretiva

obscuratis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

obscūrātis

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obscūrātis	secunda pluralis	praesens	activa	indicativus	obscūrō (obscūrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.skuːˈraːtis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rā·tis — morphologica: obscur-atis

obscūrātīs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrātīs	casus dativus pluralis	participii obscūrātus
obscūrātīs	casus ablativus pluralis	participii obscūrātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.skuːˈraːtiːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rā·tīs — morphologica: obscurat-is

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Vitruvius ca. -80…-20

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (45 a.C.n.)

• Iam Apollinis nomen est Graecum. quem solem esse volunt, Dianam autem et lunam eandem esse putant, cum sol dictus sit vel quia solus ex omnibus sideribus est tantus vel quia cum est exortus obscuratis omnibus solus apparet, luna a lucendo nominata sit; eadem est enim Lucina, itaque ut apud Graecos Dianam eamque Luciferam sic apud nostros Iunonem Lucinam in pariendo invocant. —De natura deorum Ciceronis

class. (30-22 a.C.n.)

• igitur quoniam haec non ita, sed uti natura rerum voluit, sunt constituta, non efficitur, ut possint homines obscuratis sub pectoribus ingeniis scientias artificiorum penitus latentes, quemadmodum sint, iudicare. —De architectura Vitruvii