obscurata

Discretiva

obscurata dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

obscūrāta

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrāta	casus nominativus singularis · genus femininum	participii obscūrātus
obscūrāta	casus vocativus singularis · genus femininum	participii obscūrātus
obscūrāta	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii obscūrātus
obscūrāta	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii obscūrātus
obscūrāta	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii obscūrātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.skuːˈraːta/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rā·ta — morphologica: obscur-a

obscūrātā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrātā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii obscūrātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.skuːˈraːtaː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rā·tā — morphologica: obscur-a

Dacoromane

obscurata

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscurata	casus nominativus/accusativus singularis articulatus · genus femininum	adiectivi obscurat

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.sku'rata/

Syllabificatio phonetica: ob·scu·ra·ta — morphologica: obscurat-a

Loci

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Ad quinque milia voluntariorum, Romani sociique, qui emerita stipendia sub imperatore P. Africano habebant, praesto fuere exeunti consuli et nomina dederunt. Per eos dies, quibus est profectus ad bellum consul, ludis Apollinaribus, a. d. quintum idus Quinctiles caelo sereno interdiu obscurata lux est, cum luna sub orbem solis subisset. —Ab urbe condita Titi Livii