obscuraret

Discretiva

obscuraret dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obscūrāret	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	obscūrō (obscūrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob.skuːˈraːret/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rā·ret — morphologica: obscur-aret

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (70 a.C.n. / 684 a.u.)

• cum planum fieret, decumis contra instituta leges consuetudinemque omnium venditis, in aratorum bonis fortunisque diripiendis decumanos dictitasse tuas esse partis, tuam rem, tuam praedam, idque te tacuisse et, cum dissimulare non posses, potuisse tamen perpeti et perferre, quod magnitudo lucri  obscuraret  periculi magnitudinem plusque aliquanto apud te pecuniae cupiditas quam iudici metus posset. —In C. Verrem actio secunda Ciceronis

class.  (post 49 p.C.n.)

• Quid? tu putas tum, cum stolidus ille rex multitudine telorum diem  obscuraret , ullam sagittam in solem incidisse aut demissis in profundum catenis Neptunum potuisse contingi? Ut caelestia humanas manus effugiunt et ab his qui templa diruunt ac simulacra conflant nihil divinitati nocetur, ita quidquid fit in sapientem proterve, petulanter, superbe, frustra temptatur. —De constantia sapientis Senecae