obscurant

Discretiva

obscurant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

obscūrant

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obscūrant	tertia pluralis	praesens	activa	indicativus	obscūrō (obscūrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ob'skuːrant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rant — morphologica: obscur-ant

Francogallice

obscurant

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obscurant	—	praesens	activa	participium	obscurer

Appellatio pronuntiatusque

API: [ɔb.skyˈʁɑ̃]

Syllabificatio phonetica: ob·scu·rant — morphologica: obscur-ant

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Publius Vergilius Maro -70…-19

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (55 a.C.n.)

• Ac sine dubio in omni re vincit imitationem veritas, sed ea si satis in actione efficeret ipsa per sese, arte profecto non egeremus; verum quia animi permotio, quae maxime aut declaranda aut imitanda est actione, perturbata saepe ita est, ut obscuretur ac paene obruatur, discutienda sunt ea, quae obscurant, et ea, quae sunt eminentia et prompta, sumenda. —De oratore Ciceronis

class. (ca. 29-19 a.C.n.)

• arrexere animos Itali, cunctaeque volucres

convertunt clamore fugam (mirabile visu),

aetheraque obscurant pennis hostemque per auras

facta nube premunt, donec vi victus et ipso

pondere defecit praedamque ex unguibus ales

proiecit fluvio, penitusque in nubila fugit. —Aeneidos libri XII P. Vergilii Maronis

saec. I.

• Nam ut tibiae eodem spiritu accepto alium clausis, alium apertis foraminibus, alium non satis purgatae, alium quassae sonum reddunt, ita fauces tumentes strangulant vocem, obtusae obscurant, rasae exasperant, convulsae fractis sunt organis similes. —Institutio oratoria Quintiliani