monui

Discretiva

monui dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monuī	prima singularis	perfectum	activa	indicativus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈmo.nu.iː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nu·ī — morphologica: monu-i

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

P. Ovidius Naso -42…+18

Marcus Valerius Martialis 40-103

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (51 a.C.n. / 703 a.u.)

• Quae cum esset locutus, monui regem ut omnem diligentiam ad se conservandum adhiberet, amicosque [in] patris eius atque avi iudicio probatos hortatus sum regis sui vitam docti casu acerbissimo patris eius omni cura custodiaque defenderent. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

class.  (versio II, ca. 5 p.C.n.)

• cum surges abitura domum, surgemus et omnes,

in medium turbae fac memor agmen eas.

agmine me invenies aut invenieris in illo:

quidquid ibi poteris tangere, tange, mei.

Me miserum! monui, paucas quod prosit in horas;

separor a domina nocte iubente mea. —Amores Ovidii Nasonis

saec. I.  (ca. 85-102 p.C.n.)

• Ne legeres partem lascivi, casta, libelli,

Praedixi et monui: tu tamen, ecce, legis.

Sed si Panniculum spectas et, casta, Latinum, -

Non sunt haec mimis inprobiora - lege. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354-1367 p.C.n.)

• Dolor: At meorum qui tam facile pelli nequeunt uror probris.

Ratio: Quorum, queso? Iam parentum castigatio filiis nullo iure permissa est, inde tibi igitur nichil infamie; quin potius recto iudicio, quasi quidam fulgor ex tenebris nasci potest. Nam cum virtutis proprium difficultas sit, multo difficilius est obscuris, quam claris ducibus rectum iter tenuisse. Sin uxoris, quid hic vero te agere oporteat, et quorum pro remedio meminisse, paulo supra monui. —De remediis utriusque fortune Petrarcae