monuerit

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg monuerit dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
monuerit tertia singularis perfectum activa coniunctivus moneō (monēre)
monuerit tertia singularis futurum exactum activa indicativus moneō (monēre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /moˈnu.erit/(classice)
Syllabificatio phonetica: mo·nu·e·rit — morphologica: monu-erit

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
M. Fabius Quintilianus
ca. 35-100
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

  • Non igitur obnuntiatio Atei causam finxit calamitatis, sed signo obiecto monuit Crassum quid eventurum esset, nisi cavisset. Ita aut illa obnuntiatio nihil valuit aut, si, ut Appius iudicat, valuit, id valuit, ut peccatum haereat non in eo qui monuerit, sed in eo qui non obtemperarit. —De divinatione Ciceronis [1][2]

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

  • Ipse nec habeat vitia nec ferat. Non austeritas eius tristis, non dissoluta sit comitas, ne inde odium, hinc contemptus oriatur. Plurimus ei de honesto ac bono sermo sit: nam quo saepius monuerit, hoc rarius castigabit; minime iracundus, nec tamen eorum quae emendanda erunt dissimulator, simplex in docendo, patiens laboris, adsiduus potius quam inmodicus. —Institutio oratoria Quintiliani [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - De divinatione. (The Latin Library): Liber primus. 16 [30] — monuerit
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: monuerit.
  3. 3.0 3.1 Marcus Fabius Quintilianus, Institutionis oratoriae libri XII. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIV).Liber secundus, II. [5] — monuerit