monuerint

Discretiva

monuerint dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monuerint	tertia pluralis	perfectum	activa	coniunctivus	moneō (monēre)
monuerint	tertia pluralis	futurum exactum	activa	indicativus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /moˈnu.erint/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nu·e·rint — morphologica: monu-erint

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Narro enim tibi ex collegio Ordinum Generalium nonnullos esse, qui me monuerint, Patres in eo esse, ut sibi addicant aliquem Romani sermonis non ignarum, cujus opera in literis Latinis ad Principes exteros exarandis utantur imposterum. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 3, Johannis Frederici Gonovii et Nicolai Heinsii epistolae. Mutuae. (→ ad Universitatem Turicensem): Epistola CCCXV. Nic. Heinsius J. Fr. Gronovio. Daventriam.