monuerim

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg monuerim dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
monuerim prima singularis perfectum activa coniunctivus moneō (monēre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /moˈnu.erim/(classice)
Syllabificatio phonetica: mo·nu·e·rim — morphologica: monu-erim

Loci[+/-]

Aurelius Augustinus Hipponensis
354-430
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.

  • Quamobrem pro nostra familiaritate, et pro ipsius divini juris fide sedulo monuerim, charissime mihi ac jucundissime, nullam cum istis infernis umbris copules amicitiam, neve illam quae copulata est, cunctere divellere. —Epistolae Augustini [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Aurelius Augustinus Hipponensis, Epistolae (Universitas Turicensis). Epistola VII. Caput 3, p. 7. — monuerim
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: monuerim.