monuerim

Discretiva

monuerim dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monuerim	prima singularis	perfectum	activa	coniunctivus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /moˈnu.erim/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nu·e·rim — morphologica: monu-erim

Loci

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Quamobrem pro nostra familiaritate, et pro ipsius divini juris fide sedulo monuerim, charissime mihi ac jucundissime, nullam cum istis infernis umbris copules amicitiam, neve illam quae copulata est, cunctere divellere. —Epistolae Augustini