monuerat

Discretiva

monuerat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monuerat	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /moˈnu.erat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nu·e·rat — morphologica: monu-erat

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• De manuscriptis Codicibus ad te, et ad Martinum mercatorum illum Lugdunensem, scripsi eidibus Aprilis proxime elapsis, quid factum erit vehementer ab illo renunciari mihi expecto, quave via, aut per quas manus mittendos ad te, ut multo ante monuerat, curavit. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 5, Johannis Schefferi et Nicolai Heinsii epistolae. Mutuae. (→ ad Universitatem Turicensem): Epistola DXXXVI. Bernardus Medonius Nic. Heinsio. Romam.