monueras

Discretiva

monueras dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monuerās	secunda singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /moˈnu.eraːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nu·e·rās — morphologica: monu-eras

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Accepi nudius octavus a Dato nostro litteras tuas a. d. XX. Jun. datas, quod mihi sane peropportune accidit, nam cum jara, ex quo postremum ad te scripseram menses ferme quatuor essent elapsi, nihilque abs te litterarum ad nos pervenisset, dubitare coeperam, ne eodem fato, quo aliae nonnunquam, eae ipsae periissent, quas tamen, ut ipse monueras, ad Elzevirios per Mantuanum Tabellarium perferendas curaveram, quo tutius tibi redderentur. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 5, Johannis Schefferi et Nicolai Heinsii epistolae. Mutuae. (→ ad Universitatem Turicensem): Epistola DCXIV. Oct. Falconerius Nic. Heinsio. Holmiam.