moneretur

Discretiva

moneretur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monērētur	tertia singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /mo.neːˈreːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nē·rē·tur — morphologica: mon-eretur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Ipse Caesar cum a summo haruspice moneretur, ne in Africam ante brumam transmitteret, nonne transmisit? quod ni fecisset, uno in loco omnes adversariorum copiae convenissent. —De divinatione Ciceronis