monebor

Discretiva

monebor dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monēbor	prima singularis	futurum	passiva	indicativus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /moˈneːbor/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nē·bor — morphologica: mon-ebor

Loci

Aelius Donatus ca. 310-380

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.  (fl. 350 p.C.n.)

• secunda est quae indicativo modo tempore praesenti numero singulari secunda persona verbo activo et neutrali e productam habet ante novissimam litteram, passivo communi et deponenti ante novissimam syllabam, ut moneo mones, moneor moneris; et futurum tempus eiusdem modi in bo et in bor syllabam mittit, ut moneo monebo, moneor monebor. —Ars maior Donati