monebitur

Discretiva

monebitur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monēbitur	secunda singularis	futurum	passiva	indicativus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /moˈneːbitur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nē·bi·tur — morphologica: mon-ebitur

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Si quid ad me vultis, Leidam mittite: curabit Pater, ut huc perferatur per tabellarios. Vossium ex Gallia Bataviaque reducem brevi hîc exspectamus, ubi venerit, de prima Manlii tui editione, quam promiserat, monebitur. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 2, (→ ad Universitatem Turicensem): Epistola CCCCLXX. NICOLAUS HEINSIUS Gasperi Gevartio S. P. D. Antverpiam.