monebaris

Discretiva

monebaris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monēbāris	secunda singularis	imperfectum	passiva	indicativus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /mo.neːˈbaːris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nē·bā·ris — morphologica: mon-ebaris

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Senecas tuos quando tandem videbimus? In dedicatione mutata a te existimo, de quibus monebaris proxime. Tragicum ut addas auctor tibi ac Elzeviriis sum. Id enim gratum imprimis futurum incomparabili heroinae. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 3, Johannis Frederici Gronovii et Nicolai Heinsii epistolae. Mutuae. (→ ad Universitatem Turicensem): Epistola CLXXXVIII. Nic. Heinsius J. Fr. Gronovio. Daventriam.