minimas

Discretiva

minimas dictio est in variis linguis:

• Francogallice: minimas
• Occitane: minimas

Dictiones similes

• Gallaice: mínimas
• Hispanice: mínimas
• Lusitane: mínimas

Formae affines

Latine

minimās

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
minimās	casus accusativus pluralis · genus femininum	adiectivi minimus (parvus superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈmi.ni.maːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mi·ni·mās — morphologica: min-im-as

Francogallice

minimas

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
minimas	secunda singularis	perfectum	activa	indicativus	minimer

Appellatio pronuntiatusque

API: [mi.niˈma]

Syllabificatio phonetica: mi·ni·mas — morphologica: minim-as

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Animalium, quae terrestria appellavimus hominum quadam consortione degentia, indicata natura est. ex reliquis  minimas  esse volucres convenit. quam ob rem prius aequorum, amnium stagnorumque dicentur. Sunt autem conplura in his maiora etiam terrestribus. causa evidens umoris luxuria. alia sors alitum quibus vita pendentibus. —Naturalis historia Plinii

Latinitas nova

saec. XVI.  (1588 p.C.n.)

• Facit certe natura divisionem, per quam consentaneum est ad illas ultimo  minimas  partes devenire, ad quas nullum artificium instrumento aliquo propius accedere possit; ultra quam, cum nullus actus naturae neque alterius causae progrediatur, quid rationis est, quod tam subtiliter et egregie non physicorum more sed mathematicorum ludat ingenium? —Acrotismus Camoeracensis Iordani Bruni

Vide etiam:  → minimas (Vicicitatio)