mersere

Discretiva

mersere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mersēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	mergō (mergere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈseːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·sē·re — morphologica: mers-ere

Formae aliae

• mersērunt

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• quam multos accepta adflixere imperia! quam multos bona perdidere et ultimis  mersere  suppliciis, ista nimirum bona, cum interim illa hora in gaudio fuit! ita est profecto: alius de alio iudicat dies et tantum supremus de omnibus, ideoque nullis credendum est. quid, quod bona malis paria non sunt etiam pari numero, nec laetitia ulla minimo maerore pensanda? heu vana et inprudens diligentia! numerus dierum conparatur, ubi quaeritur pondus! —Naturalis historia Plinii