mergor

Discretiva

mergor dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mergor	prima singularis	praesens	passiva	indicativus	mergō (mergere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈmer.gor/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·gor — morphologica: merg-or

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Erasmus ca. 1469-1536

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• accessi primumque pedis vestigia tinxi,

poplite deinde tenus; neque eo contenta, recingor

molliaque inpono salici velamina curvae

nudaque  mergor  aquis. quas dum ferioque trahoque

mille modis labens excussaque bracchia iacto,

nescio quod medio sensi sub gurgite murmur

territaque insisto propioris margine ripae. —Metamorphoses Ovidii Nasonis

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (ca. 1500/1508 p.C.n.)

• Unde mihi videtur non inconcinne dici posse, ubi quis leviculam aliquam commodidatem, quam citra suum incommodum praestat, perinde ut ingens beneficium imputat. Veluti si cardinalis inanem titulum familiaritatis largiatur alicui, nihil ipsi nociturum, qui concedit, profuturum nonnihil ei, qui accipit, recte dicetur παραλοῦσθαι. Quidam codex habet παραδύομαι, velut una  mergor . —Adagiorum chiliades Erasmi