mergitur

Discretiva

mergitur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mergitur	tertia singularis	praesens	passiva	indicativus	mergō (mergere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈmer.gi.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·gi·tur — morphologica: merg-itur

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

Demetrius Cantemir 1674-1723

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• ita despumatis subinde carnibus, quas adhaesisse venis necesse est, decimo ferme die liquata cortina vellus elutriatum  mergitur  in experimentum et, donec spei satis fiat, uritur liquor. rubens color nigrante deterior. quinis lana potat horis rursusque  mergitur  carminata, donec omnem ebibat saniem. —Naturalis historia Plinii

Latinitas nova

saec. XVIII.  (1714 p.C.n.)

• Etenim, si in cella profonda et lapidea, quod apud nos fieri solet, per triennium conservetur, quarto anno tantas vires adipiscitur ut et cremati instar ignem concipiat. Vini tolerantissimum caput vix tertium poculum ferre potest, statim in crapulam  mergitur , quam tamen nulii sequuntur capitis dolores. Colorem habet singularem, nec aliis vinis solennem, viridem nimirum, et quo antiquius est, eo viridiorem. —Descriptio Moldaviae Demetrii Cantemir