mergeris

Discretiva

mergeris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

mergeris

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mergeris	secunda singularis	praesens	passiva	indicativus	mergō (mergere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈmer.ge.ris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·ge·ris — morphologica: merg-eris

mergēris

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mergēris	secunda singularis	futurum	passiva	indicativus	mergō (mergere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈgeːris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·gē·ris — morphologica: merg-eris

Loci

M. Annaeus Lucanus 39–65

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 62/65 p.C.n.)

• non rupta trementi

verba sono nec vox antri conplere capacis

sufficiens spatium nulloque horrore comarum

excussae laurus inmotaque limina templi

securumque nemus veritam se credere Phoebo

prodiderant. sensit tripodas cessare furensque

Appius ‘et nobis meritas dabis, impia, poenas

et superis, quos fingis,’ ait ‘nisi  mergeris  antris

deque orbis trepidi tanto consulta tumultu

desinis ipsa loqui’. —Bellum civile sive Pharsalia M. Annaei Lucani