mergenti

Discretiva

mergenti dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
mergentī	casus dativus singularis	participii mergēns
mergentī	casus ablativus singularis	adiectivi mergēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈgen.tiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·gen·tī — morphologica: merg-ent-i

Loci

M. Annaeus Lucanus 39–65

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 62/65 p.C.n.)

• hactenus armorum discrimina: cetera bello

fata dedit variis incertus motibus aer.

pigro bruma gelu siccisque Aquilonibus haerens

aethere constricto pluvias in nube tenebat.

urebant montana nives camposque iacentis

non duraturae conspecto sole pruinae,

atque omnis propior  mergenti  sidera caelo

aruerat tellus hiberno dura sereno. —Bellum civile sive Pharsalia M. Annaei Lucani