mergentes

Discretiva

mergentes dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
mergentēs	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii mergēns
mergentēs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii mergēns
mergentēs	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii mergēns
mergentēs	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii mergēns
mergentēs	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii mergēns
mergentēs	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii mergēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈgen.teːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·gen·tēs — morphologica: merg-ent-es

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• femina bos ei semel anno ostenditur, suis et ipsa insignibus, quamquam aliis, semperque eodem die et inveniri eam et extingui tradunt. Memphi est locus in Nilo, quem a figura vocant Phialam, omnibus annis ibi auream pateram argenteamque  mergentes  diebus quos habent natales Apis. septem hi sunt, mirumque neminem per eos a crocodilis attingi, octavo post horam diei sextam redire beluae feritatem. —Naturalis historia Plinii