mergantur

Discretiva

mergantur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mergantur	tertia pluralis	praesens	passiva	coniunctivus	mergō (mergere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈgan.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·gan·tur — morphologica: merg-antur

Loci

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

C. Plinius Secundus 23–79

Ioannes Keplerus 1571-1630

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Quid? Navigia sarcina depressa parum ostendunt non aquam sibi resistere, quo minus  mergantur , sed spiritum? Aqua enim cederet nec posset pondera sustinere, nisi ipsa sustineretur. Discus ex loco superiore in piscinam missus non descendit, sed resilit; quemadmodum, nisi spiritu referiente? —Naturales quaestiones Senecae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Quod si quis fide carere ex his aliqua arbitratur, discat in nulla parte naturae maiora esse miracula, quamquam inter initia operis abunde multa rettulimus. Ctesias tradit Silan vocari stagnum in Indis, in quo nihil innatet, omnia  mergantur ; Caelius apud nos in Averno etiam folia subsidere, Varro aves, quae advolaverint, emori. —Naturalis historia Plinii

Latinitas nova

saec. XVII.  (1620–1630)

• Tanta altitudine tam conferta montium culmina ut  mergantur , periculum est nullum. —Somnium Ioannis Kepleri