maximus

Discretiva

maximus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
maximus	casus nominativus singularis · genus masculinum	adiectivi maximus (māgnus superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

maximus

API: /ˈmak.si.mus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ma·xi·mus — morphologica: max-im-us

Formae aliae

• maxumus

Loci

Apuleius ca. 125-170

Demetrius Cantemir 1674-1723

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Denique post dies admodum pauculos deus deum magnorum potior et potiorum summus et summorum  maximus  et maximorum regnator Osiris non in alienam quampiam personam reformatus, sed coram suo illo venerando me dignatus adfamine per quietem recipere visus est: quae nunc, incunctanter gloriosa in foro redderem patrocinia, nec extimescerem malevolorum disseminationes, quas studiorum meorum laboriosa doctrina ibidem exciverat. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Latinitas nova

saec. XVIII.  (1714 p.C.n.)

• Meridiem versus semper ipsius terminos definivit Ister fluvius, inter Europaeos  maximus , et ulterius illud eius ostium, quo se prope Ciliam, veterum Lycostomum, vel ut nonnulli Achilleam, in Pontum exonerat. Ab ortu antiquus provinciae finis Pontus erat, sequentibus autem temporibus, Bassarabia et Bender per Turcica arma ademtis, arctius ex illa parte constricta est. —Descriptio Moldaviae Demetrii Cantemir

Vide etiam:  → maximus (Vicicitatio)