ligatur

Discretiva

ligatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
ligātur	tertia singularis	praesens	passiva	indicativus	ligō (ligāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /liˈgaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: li·gā·tur — morphologica: lig-atur

Loci

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4–70

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Cum supra terram insita est, surculus adobruitur cacumine tenus; at cum editior a terra est, fissura diligenter subacto luto linitur, atque superposito musco  ligatur , quod et calores et pluvias arceat. Temperatur ita surculus, ut calamo non absimilis coagmentet fissuram, sub qua nodus in vite desideratur, qui quasi alliget eam fissuram, nec rimam patiatur ultra procedere. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae