librarum

Discretiva

librarum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
lībrārum	casus genitivus pluralis	substantivi lībra

Appellatio pronuntiatusque

API: /liːˈbraːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: lī·brā·rum — morphologica: libr-arum

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Idem, quo magis miremur, coronas ex auro dedere et civibus. Quis primus donatus sit ea, non inveni equidem; quis primus donaverit, a L. Pisone traditur: A. Postumius dictator apud lacum Regillum castris Latinorum expugnatis eum, cuius maxime opera capta essent. Hanc coronam ex praeda is dedit II librarum, item L. Lentulus consul Seruio Cornelio Merendae Samnitum oppido capto, sed huic quinque librarum; trium Piso Frugi filium ex privata pecunia donavit eamque coronam testamento ei praelegavit. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Si de pondere alicuius rei quaeratur, si non videaris scire quot librarum sit, non est erubescendum: si de longitudine non videaris scire quot pedum sit, non est erubescendum: si de ceteris huius modi rebus, quas persequi longum est; et ideo quotienscumque in dubitationem venerunt, licet faciant quaestionem, tamen civilem facere non possunt. —De rhetorica Augustini