lepori

Discretiva

lepori dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

leporī

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
leporī	casus dativus singularis	substantivi lepus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈleporiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: le·po·rī — morphologica: lepor-i

lepōrī

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
lepōrī	casus dativus singularis	substantivi lepor
lepōrī	casus dativus singularis	substantivi lepōs

Appellatio pronuntiatusque

API: /leˈpoːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: le·pō·rī — morphologica: lepor-i

Loci

Marcus Terentius Varro -37

P. Ovidius Naso -42…+18

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Qui lepus dicitur, cum praegnas sit, tamen concipere. In Gallia Transalpina et Macedonia fiunt permagni, in Hispania et in Italia mediocres. Alterius generis est, quod in Gallia nascitur ad Alpis, qui hoc fere mutant, quod toti candidi sunt; ii raro perferuntur Romam. Tertii generis est, quod in Hispania nascitur, similis nostro lepori ex quadam parte, sed humile, quem cuniculum appellant. —De agricultura Varronis

class.

• vere prius volucres taceant, aestate cicadae,

Maenalius lepori det sua terga canis,

femina quam iuveni blande temptata repugnet:

haec quoque, quam poteris credere nolle, volet.

utque viro furtiva venus, sic grata puellae:

vir male dissimulat: tectius illa cupit. —Ars amatoria Ovidii Nasonis

saec. I.

• Archelaus auctor est, quot sint corporis cavernae ad excrementa lepori, totidem annos esse aetatis; varius certe numerus reperitur. idem utramque vim singulis inesse ac sine mare aeque gignere. —Naturalis historia Plinii