laqueum

Discretiva

laqueum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
laqueum	casus accusativus singularis · genus masculinum	substantivi laqueus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈla.kwe.um/

(classice)

Syllabificatio phonetica: la·que·um — morphologica: laque-um

Loci

Vitruvius ca. –80…–15

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

Decimus Iunius Iuvenalis ca. 60-130

Apuleius ca. 125–170

antiq.

class.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 30–22 a.C.n.)

• Testudo autem arietaria cum ad murum pulsandum accessisset, permiserunt laqueum et eo ariete constricto, per tympanum ergata circumagentes suspenso capite eius non sunt passi tangi murum. Denique totam machinam malleolis candentibus et ballistarum plagis dissipaverunt. Ita eae victoriae civitatum non machinis, sed contra machinarum rationem architectorum sollertia sunt liberatae. —De architectura Vitruvii

class.  (62 p.C.n.)

• At in aliquod genus vitae difficile incidisti et tibi ignoranti vel publica fortuna vel privata laqueum impegit, quem nec solvere possis nec rumpere. Cogita compeditos primo aegre ferre onera et impedimenta crurum; deinde, ubi non indignari illa, sed pati proposuerunt, necessitas fortiter ferre docet, consuetudo facile. Invenies in quolibet genere vitae oblectamenta et remissiones et voluptates, si volueris mala putare levia potius quam invidiosa facere. —De tranquillitate animi Senecae

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 100/128 p.C.n.)

• tum quoque materiam risus invenit ad omnis

occursus hominum, cuius prudentia monstrat

summos posse viros et magna exempla daturos

vervecum in patria crassoque sub aere nasci.

ridebat curas nec non et gaudia volgi,

interdum et lacrimas, cum Fortunae ipse minaci

mandaret laqueum mediumque ostenderet unguem. —Saturae D. Iuni Iuvenalis

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Dum sic mecum fustem quatiens benignus iocatur comes, iam domus eorum extremam loricam perveneramus. Et ecce de quodam ramo procerae cupressus induta laqueum anus illa pendebat. Quam quidem detractam protinus cum suo sibi funiculo devinctam dedere praecipitem puellaque statim distenta vinculis cenam, quam postuma diligentia praeparaverat infelix anicula, ferinis invadunt animis. —Metamorphoseon libri XI Apulei