iubeo

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Latine[+/-]

Verbum temporale[+/-]

iŭb|ĕō, -ēre, iussī, iussum

  1. Mandare, imperare.

Coniugatio[+/-]

Verbum finitum

­
Thema Vox activa
iŭb- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. iŭbeō iŭbeam   iŭbēbam iŭbērem iŭbēbō  
II. sing. iŭbēs iŭbeās iŭbē! iŭbēbās iŭbērēs iŭbēbis iŭbētō!
III. sing. iŭbet iŭbeat   iŭbēbat iŭbēret iŭbēbit iŭbētō!
I. plur. iŭbēmus iŭbeāmus   iŭbēbāmus iŭbērēmus iŭbēbimus  
II. plur. iŭbētis iŭbeātis iŭbēte! iŭbēbātis iŭbērētis iŭbēbitis iŭbētōte!
III. plur. iŭbent iŭbeant   iŭbēbant iŭbērent iŭbēbunt iŭbentō!
Thema Vox passiva
iŭb- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. iŭbeor iŭbear   iŭbēbar iŭbērer iŭbēbor  
II. sing. iŭbēris iŭbeāris iŭbēre! iŭbēbāris iŭbērēris iŭbēberis iŭbētor!
III. sing. iŭbētur iŭbeātur   iŭbēbātur iŭbērētur iŭbēbitur iŭbētor!
I. plur. iŭbēmur iŭbeāmur   iŭbēbāmur iŭbērēmur iŭbēbimur  
II. plur. iŭbēminī iŭbeāminī iŭbēminī! iŭbēbāminī iŭbērēminī iŭbēbiminī
III. plur. iŭbentur iŭbeantur   iŭbēbantur iŭbērentur iŭbēbuntur iŭbentor!
Thema Vox activa
iuss- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. iussī iusserim iusseram iussissem iusserō
II. sing. iussistī iusseris iusserās iussissēs iusseris
III. sing. iussit iusserit iusserat iussisset iusserit
I. plur. iussimus iusserimus iusserāmus iussissēmus iusserimus
II. plur. iussistis iusseritis iusserātis iussissētis iusseritis
III. plur. iussērunt iusserint iusserant iussissent iusserint

Verbum infinitum

Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
iŭbēre iussisse iussūrum,
-am, -um esse
iŭbēns   iussūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
iŭbērī iussum,
-am, -um esse
iussum īrī   iussus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
iŭbendī iŭbendus, -a, -um iussum iussū