isset

Discretiva

isset dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
īsset	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	eō (īre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈiːs.set/

(classice)

Syllabificatio phonetica: īs·set — morphologica: isset

Loci

Gaius Valerius Catullus -87…-54

M. Tullius Cicero -106…-43

P. Ovidius Naso -42…+18

Titus Livius -58…+17

Quintus Curtius Rufus fl. 50

Petronius Arbiter ca. 14-66

Marcus Valerius Martialis 40-103

P. Cornelius Tacitus 55-117

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

class.

class.

class.

I

I

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• hoc misso in Syriam requierant omnibus aures:

audibant eadem haec leniter et leviter

nec sibi postilla metuebant talia verba,

cum subito affertur nuntius horribilis

Ionios fluctus, postquam illic Arrius isset,

iam non «Ionios» esse, sed – Hionios. —Carmina Catulli

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Nam illud quidem dici. praesertim Stoicis, nullo modo potest: Non isset ad arma Pompeius, non transisset Crassus Euphratem, non suscepisset bellum civile Caesar. Non igitur fatalis exitus habuerunt; vultis autem evenire omnia fato; nihil ergo illis profuisset divinare; atque etiam omnem fructum vitae superioris perdidissent; quid enim posset eis esse laetum exitus suos cogitantibus? —De divinatione Ciceronis

class.  (2 p.C.n.)

• vixisset Phyllis, si me foret usa magistro,

et per quod novies, saepius isset iter;

nec moriens Dido summa vidisset ab arce

dardanias vento vela dedisse rates;

nec dolor armasset contra sua viscera matrem,

quae socii damno sanguinis ulta virum est. —Remedia amoris Ovidii Nasonis

class.

• Otium, ut solet, excitavit plebis rumores: belli diuturnitatem et vastatos agros circa urbem, qua infesto agmine isset Hannibal, exhaustam dilectibus Italiam et prope quotannis caesos exercitus querebantur, et consules bellicosos ambo viros acresque nimis et feroces creatos qui vel in pace tranquilla bellum excitare possent, nedum in bello respirare civitatem forent passuri. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Igitur promissis, quanta et praesens necessitas exigebat et ipsius fortuna capiebat, oneratum armari iubet Macedonum more et, quod bene verteret, monstrare iter quamvis arduum et praeceps: evasurum se esse cum paucis, nisi forte crederet, qua ipse pecoris causa isset, Alexandrum pro gloria et perpetua laude ire non posse. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

saec. I.

• Mulier non minus misericors quam pudica ‘ne istud’ inquit ‘’dii sinant, ut eodem tempore duorum mihi carissimorum hominum duo funera spectem. Malo mortuum impendere quam vivum occidere.’ Secundum hanc orationem iubet ex arca corpus mariti sui tolli atque illi, quae vacabat, cruci affigi. Usus est miles ingenio prudentissimae feminae, posteroque die populus miratus est, qua ratione mortuus isset in crucem. —Satyricon T. Petronii Arbitri

saec. I.  (ca. 85-102 p.C.n.)

• Si, Lucane, tibi vel si tibi, Tulle, darentur

Qualia Ledaei fata Lacones habent,

Nobilis haec esset pietatis rixa duobus,

Quod pro fratre mori vellet uterque prior,

Diceret infernas et qui prior isset ad umbras:

‘Vive tuo, frater, tempore, vive meo.’ —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• Nondum ea clades exoleverat cum ignis violentia urbem ultra solitum adfecit, deusto monte Caelio; feralemque annum ferebant et ominibus adversis susceptum principi consilium absentiae, qui mos vulgo, fortuita ad culpam trahentes, ni Caesar obviam isset tribuendo pecunias ex modo detrimenti. —Annales P. Cornelii Taciti

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Q. quoque Mucium iureconsultum dicere solitum legi non esse usurpatam mulierem, quae, cum Kalendis Ianuariis apud uirum matrimonii causa esse coepisset, ante diem IV. Kalendas Ianuarias sequentes usurpatum isset: non enim posse impleri trinoctium, quod abesse a viro usurpandi causa ex duodecim tabulis deberet, quoniam tertiae noctis posteriores sex horae alterius anni essent, qui inciperet ex Kalendis. —Noctes Atticae A. Gellii