intrature

Discretiva

intrature dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
intrātūre	casus vocativus singularis · genus masculinum	participii intrātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /intraːˈtuːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·trā·tū·re — morphologica: intrat-ur-e

Loci

Marcus Valerius Martialis 40-103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85-102 p.C.n.)

• Laurigeros domini, liber, intrature penates

Disce verecundo sanctius ore loqui.

Nuda recede Venus; non est tuus iste libellus:

Tu mihi, tu Pallas Caesariana, veni. —Epigrammata M. Valerii Martialis