inducturos

Discretiva

inducturos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
inductūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii inductūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /indukˈtuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·duc·tū·rōs — morphologica: in-duct-ur-os

Loci

Titus Livius -58/+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Quibus culpam in auctorem belli Indibilem ceterosque principes, quorum plerique in acie cecidissent, conferentibus tradentibusque arma et dedentibus sese responsum est in deditionem ita accipi eos, si Mandonium ceterosque belli concitores tradidissent vivos; si minus, exercitum se in agrum Ilergetum Ausetanorumque et deinceps aliorum populorum inducturos. —Ab urbe condita Titi Livii