inducendae
Discretiva
 |
inducendae dictio est in variis linguis: |
Formae affines
[+/-]Proprietates grammaticales
[+/-]| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| indūcendae | casus genitivus singularis · genus femininum | gerundivi indūcendus |
| indūcendae | casus dativus singularis · genus femininum | gerundivi indūcendus |
| indūcendae | casus nominativus pluralis · genus femininum | gerundivi indūcendus |
| indūcendae | casus vocativus pluralis · genus femininum | gerundivi indūcendus |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /induːˈkendae̯/ (classice) - Syllabificatio phonetica: in·dū·cen·dae — morphologica: in-ducend-ae
Loci
[+/-]| Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600 |
||||||||||||||||||||||
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
Latinitas nova
[+/-]
- Reliqum est ut de organo, quo in proposito utitur anima non nihil determinemus. Non n. agenti, sufficit ad completam cognitionem: formae inducendae, et subiecti formandi rationem habere: verum quoque ubi negocii urget opportunitas, id quod est ab agente in subiectum formae vehiculum operae praecium est non omittere quid sit in sua essentia; item, quale esse debeat, et quomodo sit contrectandum. —Ars memoriae Iordani Bruni [1][2]