iecissent

Discretiva

iecissent dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
iēcissent	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	iaciō (iacere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /jeːˈkis.sent/

(classice)

Syllabificatio phonetica: iē·cis·sent — morphologica: iec-issent

Loci

P. Cornelius Tacitus 55-117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• inter quae Haterius Agrippa consules anni prioris invasit, cur mutua accusatione intenta nunc silerent: metum prorsus et noxae conscientiam pro foedere haberi; at non patribus reticenda quae audivissent. Regulus manere tempus ultionis seque coram principe executurum; Trio aemulationem inter collegas et si qua discordes iecissent melius oblitterari respondit. —Annales P. Cornelii Taciti