iecero

Discretiva

iecero dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
iēcerō	prima singularis	futurum exactum	activa	indicativus	iaciō (iacere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈjeːke.roː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: iē·ce·rō — morphologica: iec-ero

Loci

C. Suetonius Tranquillus ca. 70-150

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• quam voluntatem, cum prae se identidem ferret, quodam etiam edicto his verbis testatus est: ita mihi saluam ac sospitem rem p. sistere in sua sede liceat atque eius rei fructum percipere, quem peto, ut optimi status auctor dicar et moriens ut feram mecum spem, mansura in vestigio suo fundamenta rei p. quae iecero. fecitque ipse se compotem voti nisus omni modo, ne quem novi status paeniteret. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli