iecerint

Discretiva

iecerint dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
iēcerint	tertia pluralis	perfectum	activa	coniunctivus	iaciō (iacere)
iēcerint	tertia pluralis	futurum exactum	activa	indicativus	iaciō (iacere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈjeːkerint/

(classice)

Syllabificatio phonetica: iē·ce·rint — morphologica: iec-erint

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius ca. 480-525

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (81 a.C.n. / 673 a.u.)

• Ita fit, ut ego, qui tela depellere et vulneribus mederi debeam, tum id facere cogar, cum etiam telum adversarius nullum iecerit, illis autem id tempus impugnandi detur, cum et vitandi illorum impetus potestas adempta nobis erit et, si qua in re, id quod parati sunt facere, falsum crimen quasi venenatum aliquod telum iecerint, medicinae faciendae locus non erit. —Pro P. Quinctio oratio Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. VI.  (ca. 523-525 p.C.n.)

• Nam nihil ex nihilo exsistere vera sententia est, cui nemo umquam veterum refragatus est, quamquam id illi non de operante principio, sed de materiali subiecto hoc omnium de natura rationum quasi quoddam iecerint fundamentum. At si nullis ex causis aliquid oriatur, id de nihilo ortum esse videbitur. Quodsi hoc fieri nequit, ne casum quidem huius modi esse possibile est, qualem paulo ante definivimus. —Consolatio philosophiae Boetii