Jump to content

iecerint

E Victionario

Discretiva

iecerint dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
iēcerint tertia pluralis perfectum activa coniunctivus iaciō (iacere)
iēcerint tertia pluralis futurum exactum activa indicativus iaciō (iacere)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈjeːkerint/(classice)
Syllabificatio phonetica: iē·ce·rint — morphologica: iec-erint

Loci

[+/-]
M. Tullius Cicero
-106…-43
Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius
ca. 480-525
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (81 a.C.n. / 673 a.u.)

  • Ita fit, ut ego, qui tela depellere et vulneribus mederi debeam, tum id facere cogar, cum etiam telum adversarius nullum iecerit, illis autem id tempus impugnandi detur, cum et vitandi illorum impetus potestas adempta nobis erit et, si qua in re, id quod parati sunt facere, falsum crimen quasi venenatum aliquod telum iecerint, medicinae faciendae locus non erit. —Pro P. Quinctio oratio Ciceronis [1][2]

Latinitas postclassica

saec. VI.  (ca. 523-525 p.C.n.)

  • Nam nihil ex nihilo exsistere vera sententia est, cui nemo umquam veterum refragatus est, quamquam id illi non de operante principio, sed de materiali subiecto hoc omnium de natura rationum quasi quoddam iecerint fundamentum. At si nullis ex causis aliquid oriatur, id de nihilo ortum esse videbitur. Quodsi hoc fieri nequit, ne casum quidem huius modi esse possibile est, qualem paulo ante definivimus. —Consolatio philosophiae Boetii [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - Pro P. Quinctio oratio. (The Latin Library): I [8] — iecerint
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: iecerint.
  3. 3.0 3.1 Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius - Consolatio philosophiae libri quinque. Ed. Ernst Gegenschatz/Olof Gigon, Monaci/Turici 1947. (Bibliotheca Augustana):  Liber quintus.  Sectio 1.p.  [9] — iecerint