iecerat

Discretiva

iecerat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
iēcerat	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	iaciō (iacere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈjeːke.rat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: iē·ce·rat — morphologica: iec-erat

Loci

C. Suetonius Tranquillus ca. 70-150

P. Cornelius Tacitus 55-117

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• autographa quadam epistula: cenavi, ait, mi Tiberi, cum isdem; accesserunt convivae Vinicius et Silius pater. inter cenam lusimus geronticos et heri et hodie; talis enim iactatis, ut quisque canem aut senionem miserat, in singulos talos singulos denarios in medium conferebat, quos tollebat universos, qui Venerem iecerat. et rursus aliis litteris: nos, mi Tiberi, Quinquatrus satis iucunde egimus; lusimus enim per omnis dies forumque aleatorum calfecimus. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• At Claudius matrimonii sui ignarus et munia censoria usurpans, theatralem populi lasciviam severis edictis increpuit, quod in Publium Pomponium consularem (is carmina scaenae dabat) inque feminas inlustris probra iecerat. et lege lata saevitiam creditorum coercuit, ne in mortem parentum pecunias filiis familiarum faenori darent. fontisque aquarum Simbruinis collibus deductos urbi intulit. ac novas litterarum formas addidit vulgavitque, comperto Graecam quoque litteraturam non simul coeptam absolutamque. —Annales P. Cornelii Taciti