hilarum

Discretiva

hilarum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
hilarum	casus accusativus singularis · genus masculinum	adiectivi hilarus
hilarum	casus nominativus singularis · genus neutrum	adiectivi hilarus
hilarum	casus accusativus singularis · genus neutrum	adiectivi hilarus
hilarum	casus vocativus singularis · genus neutrum	adiectivi hilarus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈhi.la.rum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·rum — morphologica: hilar-um

Loci

T. Maccius Plautus ca. -254…-184

P. Terentius Afer ca. -190…-159

antiq.

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

antiq.

• Argyrippvs: Edepol, pater,

merito tuo facere possum. Demaenetvs: Age ergo, hoc agitemus convivium

vino ut sermone suavi. nolo ego metui, amari mavolo,

mi gnate, me abs te. Argyrippvs: Pol ego utrumque facio, ut aequom est filium.

Demaenetvs: Credam istuc, si esse te hilarum videro. Argyrippvs: An tu me tristem putas?

Demaenetvs: Putem ego, quem videam aeque esse maestum ut quasi dies si dicta sit? —Asinaria Plauti

antiq. (ca. 160 a.C.n. / 594 a.u.)

• Micio: tace:

non fiet. mitte iăm ĭstaec; da te hodie mihi:

exporge frontem. Demea: scilicet ita tempu’ fert:

faciundumst. ceterum ego rus cras cum filio

cum primo luci ibo hinc. Micio: de nocte censeo:

hodie modo hilarum te face. Demea: et ĭstam psaltriam

una illuc mecum hinc abstraham. —Adelphoe Terentii Afri