hilarissime

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.laˈris.si.meː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·ris·si·mē — morphologica: hilar-issim-e

Notatio

← Latine: hilaris

Adverbium

hilarissimē

1. Gradus superlativus adverbii hilariter.

Discretiva

hilarissime dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
hilarissime	casus vocativus singularis · genus masculinum	adiectivi hilarissimus (hilaris superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.laˈris.si.me/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·ris·si·me — morphologica: hilar-issim-e

Loci

T. Maccius Plautus ca. -254…-184

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

antiq. (ca. 200 a.C.n. / 554 a.u.)

• Penicvlvs: Vbi essuri sumus?

Menaechmvs: Dic modo hoc quod ego te iubeo.

Penicvlvs: Dico: homo lepidissime.

Menaechmvs: Ecquid audes de tuo istuc addere?

Penicvlvs: Atque hilarissime.

Menaechmvs: Perge ‹porro›.

Penicvlvs: Non pergo hercle, nisi scio qua gratia.

litigium tibi est cum uxore, eo mi abs te caveo cautius.

Menaechmvs: Clam uxoremst ubi pulchre habeamus atque hunc comburamus diem.

Penicvlvs: Age sane igitur, quando aequom oras, quam mox incendo rogum?

dies quidem iam ad umbilicum est dimidiatus mortuos.

Menaechmvs: Te morare, mihi quom obloquere. —Menaechmi Plauti