hilarioris

Discretiva

hilarioris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
hilariōris	casus genitivus singularis	hilarior (hilaris comparativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.la.riˈoːris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·ri·ō·ris — morphologica: hilar-ior-is

Loci

Thomas Morus ca. 1478-1535

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (1516/1517 p.C.n.)

• Vitam ergo iucundam inquiunt, id est voluptatem tanquam operationum omnium finem, ipsa nobis natura praescribit, ex cuius praescripto vivere, virtutem definiunt.

At quum natura mortales invitet ad hilarioris vitae mutuum subsidium (quod certe merito facit. neque enim tam supra generis humani sortem quisquam est, ut solus naturae curae sit, quae universos ex aequo fovet, quos eiusdem formae communione complectitur) eadem te nimirum iubet etiam atque etiam observare, ne sic tuis commodis obsecundes; ut aliorum procures incommoda. —De optimo statu reipublicae deque nova insula Utopia Thomae Mori