hilarior

Discretiva

hilarior dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
hilarior	casus nominativus singularis · genus masculinum	hilarior (hilaris comparativus)
hilarior	casus vocativus singularis · genus masculinum	hilarior (hilaris comparativus)
hilarior	casus nominativus singularis · genus femininum	hilarior (hilaris comparativus)
hilarior	casus vocativus singularis · genus femininum	hilarior (hilaris comparativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /hiˈla.ri.or/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·ri·or — morphologica: hilar-ior

Loci

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

Petronius Arbiter ca. 14-66

C. Plinius Secundus 23-79

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Apuleius ca. 125-170

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Summa rei haec est: facilis erit in conmutando. Patietur plus inputari sibi. Invitus beneficium per conpensationem iniuriae solvet. In hanc partem inclinabit, huc verget, ut cupiat debere gratiam, cupiat referre. Errat enim, si quis beneficium accipit libentius quam reddit. Quanto hilarior est, qui solvit quam qui mutuatur, tanto debet laetior esse, qui se maximo aere alieno accepti benefici exonerat, quam qui cum maxime obligatur. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.

• Hilarior post hanc pollicitationem facta mulier basiavit me spissius, et ex lacrimis in risum mota descendentes ab aure capillos meos lenta manu duxit et Facio inquit “indutias vobiscum, et a constituta lite dimitto. Quod si non adnuissetis de hac medicina quam peto, iam parata erat in crastinum turba, quae et iniuriam meam vindicaret et dignitatem: …” —Satyricon T. Petronii Arbitri

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• laricis circa Idam in Troade et alia differentia, montanae maritimaeque. nam in Macedonia et Arcadia circaque Elim permutant nomina, nec constat auctoribus, quod cuique generi adtribuant. nos ista Romano discernimus iudicio. abies e cunctis amplissima est et femina etiam prolixior, materie mollior utiliorque, arbore rotundior, folio pinnato densa, ut imbres non tramittat, atque hilarior in totum. —Naturalis historia Plinii

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Namque est ipsis statim sonis durior, quando et iucundissimas ex Graecis litteras non habemus (vocalem alteram, alteram consonantem, quibus nullae apud eos dulcius spirant: quas mutuari solemus quotiens illorum nominibus utimur; quod cum contingit, nescio quo modo velut hilarior protinus renidet oratio, ut in «zephyris» et «zopyris»: quae si nostris litteris scribantur, surdum quiddam et barbarum efficient) et velut in locum earum succedunt tristes et horridae, quibus Graecia caret. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• At ego tandem liber asinus laetus et tripudians graduque molli gestiens equas opportunissimas iam mihi concubinas futuras deligebam. Sed haec etiam spes hilarior in capitale processit exitium. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Idem cum inter convivas nobiles discumberet et convivii dominus iam vino hilarior et cibo gravis ubertim sudaret vicissimque loqueretur frivola multa et falsa et inania nec finem faceret, aliquandiu indignans tacitus audivit. Cunctis tandem silentio attonitis gloriabundus ipse qui loquebatur et quasi facundie laude omnium testimonio consecutus, humentibus palmis Dantem arripit: et ‘Quid?’ inquit, ‘sentis ne quod qui verum dicit non laborat?’ Et ille: ‘Mirabar’ ait, ‘unde hic sudor tantus tibi’. —Rerum memorandarum libri Petrarcae