hilara

Discretiva

hilara dictio est in variis linguis:

• Hispanice: hilara

Dictiones similes

• Hispanice: hilará

Formae affines

Latine

hilara

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
hilara	casus nominativus singularis · genus femininum	adiectivi hilarus
hilara	casus vocativus singularis · genus femininum	adiectivi hilarus
hilara	casus nominativus pluralis · genus neutrum	adiectivi hilarus
hilara	casus accusativus pluralis · genus neutrum	adiectivi hilarus
hilara	casus vocativus pluralis · genus neutrum	adiectivi hilarus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈhi.la.ra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·ra — morphologica: hilar-a

hilarā

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
hilarā	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	hilarō (hilarāre)

Forma	Modus flexurae	originis
hilarā	casus ablativus singularis · genus femininum	adiectivi hilarus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈhi.la.raː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·rā — morphologica: hilar-a

Hispanice

hilara

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
hilara	prima singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	hilar
hilara	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	hilar

Appellatio pronuntiatusque

API: [iˈla.ɾa]

Syllabificatio phonetica: hi·la·ra — morphologica: hil-ara

Formae aliae

• hilase

Loci

T. Maccius Plautus ca. -254…-184

M. Tullius Cicero -106…-43

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

antiq.

• Accipiam hospitio, si mox venies *

item ut adfectam; nam nunc nihil est qui te manem *

sed quid ais, mea lepida, hilara? —Rudens Plauti

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Semper enim ex eo quod maximas partes continet latissimeque funditur tota res appellatur. Dicimus aliquem hilare vivere; ergo si semel tristior effectus est hilara vita amissa est? At hoc in eo M. Crasso, quem semel ait in vita risisse Lucilius, non contigit, ut ea re minus ἀγέλατος, ut ait idem, vocaretur. Polycratem Samium felicem appellabant. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Hos ego versus, cum de quodam istiusmodi homine sermones essent, in circulo forte iuvenum eruditiorum dixi. Tum de grammaticorum volgo quispiam nobiscum ibi adsistens non sane ignobilis: ‘quanta’ inquit ‘licentia audaciaque Caecilius hic fuit, cum “fronte hilaro”, non “fronte hilara” dixit et tam inmanem soloecismum nihil veritus est.’ ‘Immo’ inquam ‘potius nos et quam audaces et quam licentes sumus, qui “frontem” inprobe indocteque non virili genere dicimus, cum et ratio proportionis, quae “analogia” appellatur, et veterum auctoritates non “hanc”, sed “hunc frontem” debere dici suadeant.’ —Noctes Atticae A. Gellii