generalium

Discretiva

generalium dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
generālium	casus genitivus pluralis	adiectivi generālis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ge.neˈraːli.um/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ge·ne·rā·li·um — morphologica: general-ium

Loci

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

Isidorus Hispalensis 560-636

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Nunc, quoniam quidem de differentia generalium et specialium quaestionum satis dictum est separataque thesis ab hypothesi, ut perinde distaret re ac nomine, consequens esse videtur dicere, quid sit quod hypothesin, id est controversiam efficiat. —De rhetorica Augustini

saec. VII.

• Canones autem generalium conciliorum a temporibus Constantini coeperunt. In praecedentibus namque annis, persecutione fervente, docendarum plebium minime dabatur facultas. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis

}}

Latinitas nova

saec. XVI.

• Rursum cognitionum alia est organica seu instrumentalis, alia est principalis. Organica alia est ad praxim, alia vero ad theoriam. Practica alia versatur circa corpus nutriendum, medicandum, ornandum, locandum et defendendum, quarum organicae sunt constitutivae generalium instrumentorum, sicut est malleus, culter, tenaculae vel forfices. —Summa terminorum metaphysicorum Iordani Bruni