fututum

Discretiva

fututum dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Casu	Verbum
futūtum	—	—	—	supinum	accusativo	futuō (futuere)

Forma	Modus flexurae	originis
futūtum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii futūtus
futūtum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii futūtus
futūtum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii futūtus
futūtum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii futūtus
futūtum	casus accusativus singularis	substantivi futūtus

API: /fuˈtuːtum/

Syllabificatio phonetica: fu·tū·tum — morphologica: futut-um

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

saec. XV.

Ianuensis vero, perlectis ad se litteris, cum res iocosas atque uxorias continerent, in quibus illud erat praecipuum se reversurum et cum ea saepius coiturum, atque alia paulo obsceniora, existimans se verbis deludi, ad regem profectus est ostentans litteras ac conquerens sibi pro nummis debitis coitum promitti, seseque satis  fututum  fuisse eo die clamitans, quo illi pecunias credidisset. —Facetiae Poggii Florentini ^[1]

Vide etiam: → fututum (Vicicitatio)

↑ Poggius Florentinus (Poggio Bracciolini) - Facetiae (Universitas Turicensis): Confabulationes 138. Facetissima cuiusdam qui litteras uxori mercatorique miserat.