futuis

Discretiva

futuis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
futuis	secunda singularis	praesens	activa	indicativus	futuō (futuere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈfu.tu.is/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fu·tu·is — morphologica: futu-is

Loci

Marcus Valerius Martialis 40–103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Uxorem armati  futuis , puer Hylle, tribuni,

Supplicium tantum dum puerile times.

Vae tibi, dum ludis, castrabere. Iam mihi dices

‘Non licet hoc.’ Quid? tu quod facis, Hylle, licet? —Epigrammata M. Valerii Martialis

• Lingis, non  futuis  meam puellam

Et garris quasi moechus et fututor.

Si te prendero, Gargili, tacebis. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Vide etiam:  → futuis (Vicicitatio)