futuam

Discretiva

futuam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
futuam	prima singularis	praesens	activa	coniunctivus	futuō (futuere)
futuam	prima singularis	futurum	activa	indicativus	futuō (futuere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈfu.tu.am/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fu·tu·am — morphologica: futu-am

Loci

Marcus Valerius Martialis 40–103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Caesaris Augusti lascivos, livide, versus

Sex lege, qui tristis verba latina legis:

‘Quod futuit Glaphyran Antonius, hanc mihi poenam

Fulvia constituit, se quoque uti  futuam .

Fulviam ego ut  futuam ? quid si me Manius oret

Pedicem, faciam? non puto, si sapiam.

“Aut futue, aut pugnemus” ait. Quid, quod mihi vita

Carior est ipsa mentula? Signa canant!’ —Epigrammata M. Valerii Martialis

Vide etiam:  → futuam (Vicicitatio)