fortiore

Discretiva

fortiore dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
fortiōre	casus ablativus singularis	fortior (fortis comparativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /for.tiˈoːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: for·ti·ō·re — morphologica: fort-ior-e

Loci

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Nullus ex his pertinax est sed cadit fortiore iam sole nec fert ultra terrarum conspectum. Hoc ventorum genus incipit vere, non ultra aestatem durat et inde maxime venit ubi aquarum plurimum et montium est. Plana, licet abundent aquis, carent aura; hac, dico, quae pro vento valet. —Naturales quaestiones Senecae

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Quae dum insatiabili animo Psyche, satis et curiosa, rimatur atque pertrectat et mariti sui miratur arma, depromit unam de pharetra sagittam et punctu pollicis extremam aciem periclitabunda trementis etiam nunc articuli nisu fortiore pupugit altius, ut per summam cutem roraverint parvulae sanguinis rosei guttae. Sic ignara Psyche sponte in Amoris incidit amorem. Tunc magis magisque cupidine fraglans Cupidinis prona in eum efflictim inhians patulis ac petulantibus saviis festinanter ingestis de somni mensura metuebat. —Metamorphoseon libri XI Apulei